RSS  

امروز 20 شهریور 86 است. قرار بر این شده است تا برای چهارمین سالمرگ محمد اوراز یادمانی در این روز برگزار شود. از چند روز قبل حسن نجاریان یکی از  بازماندگان حادثه گاشربروم 1 نمایشگاه عکسی را با عنوان یاد یار مهربان و به یاد محمد در اداره ارشاد شهرستان نقده برپا کرده است و امروز آخرین روز این نمایشگاه است.

به بهانه اختتامیه ، نجاریان فیلمی از صعودهای موفق ایرانیان بر قلل هشت هزار متری را به تصویر می کشد و در ادامه به گاشربروم یک می رسد و امداد مصدومین حادثه. دیدن مجدد این تصاویر بار دیگر تلخی شهریور 82 را برایمان تداعی می کند. سعی می کنم تا چشمانم را از این تصاویر تلخ بدزدم. تصاویری که در طول این چهارسال بارها و بارها به تماشایشان نشسته ام. سکوت عجیبی بر فضا حاکم است. نفسها در سینه حبس شده است. به چهره افراد خیره می شوم. عده ای به آرامی اشک می ریزند و عده ای دیگر تبسمی کوتاه  به یاد روزهای با هم بودن بر لبانشان نقش می بندد! تصاویر که به پایان می رسد ، تقدیری از حسن نجاریان بابت زحماتی که در طول این پنج روز برگزاری این نمایشگاه متحمل شد به عمل می آید و در نهایت تابلوی یادمانی به خانواده اوراز تقدیم می شود.                                 

دعوت می شویم به تماشای نمایشگاه عکس. طبقه آخر اداره ارشاد نقده. نمایشگاه دو بخش است. قسمتی آثار عکاسی نجاریان و قسمت دیگر لوازم کوهنوردی اوراز.

حسن نجاریان توضیحات مربوط به هر عکس را به بازدیدکنندگان ارائه می دهد.

( محمد اوراز - شهریور ۴۸ - شهریور ۸۲ )

ای رفته تا دوردستان !

آنجا بگو تا کدامین ستاره ست

روشنترین همنشین شب غربت تو ؟

ای همنشین قدیم شب غربت من !

ای تکیه گاه و پناه غمگین ترین لحظه های کنون ، بی نگاهت تهی مانده از نور ...

اخوان ثالث

برج سینا : چهارسال از شهریور تلخ ۸۲ گذشت. از حادثه ای که جان یک انسان ، یک قهرمان ملی ، یک دوست و همنورد را گرفت. دوستی که دویست متر مانده به قله گاشربروم ۱ لغزید و گفتند که بهمن او را با خود برده است! چهارسال از مرگ مردی گذشت که ملتش دیر به یاد او افتاد. ، اما همان دیرگاه یکسره دست به دعا برداشت که او را از یک قدمی مرگ باز گرداند. مردی که خواستند او را در سکوت به خاک بسارند اما مردم یک شهر و یک استان به استقبالش رفتند و در وداع واسین همراهی اش کردند.

یادش گرامی

فرشید فاریابی / شهریور ۱۳۸۳

نقده ! نقده !! نقده !!! چقدر این شهر و نام محمد اوراز برایم تنفس را سنگین می کند. هر کسی نقده را از آن زمانی که قصبه ای کوچک بود و " سیمیتقو "۱ بر کوه و دشت آن می تاخت می شناخت ( تا همین نزدیکی ها که گویی " نیکوس کازانتزاکیس "۲ شرح احوالاتش را در " برادرکشی "۳ پیش بینی و روایت کرد ) هرگز شبی آن چنان را برای استقبال مردمانش از پهلوانی که تمام تلاشها برای گمنام نگاه داشتنش بود انتخاب نمی کرد.

آن شب بیش از پنجاه هزار نفر پیکر سربلندترین مرد این خطه را تا دامنه های " سلطان یعقوب "۴ بر دوش حمل کردند و خود را و هر آنچه که بی ربط می بود به محمد داستان ما و بدتر از آن عامل رنج این درنای زخم خورده عشق ، فریاد کردند ؛ امروز نشده شاهد هستیم که چه زود حتی نام او را بر مزارش و یا گذری از دیارش نمی توانند که حک کنند.

صدای شیون با صدای شادی متداول این شب عجیب آمیخته و سنگینی می کرد بر تنفسم. وقتی صدای سورنا و دهل عروسی های برپا شده در جای جای این شهر را می شنیدم تنها آرامش بخشم شادی محمد بود.

محمد دوبار در سالهای پهلوانی و ثبت فتوحاتش فرودگاه ارومیه را در حالتی بس خاص ملاقات کرد.  اول نیم روزی که از فتح اورست بازگشت و دوم عصرگاهی که بر دستان همنوردانش مشایعت شد. اول بار من در کنار محمد بودم و چه مغرور در کنار او گام می زدم. و نوبت دوم چه ذلیل و حقیر بر خاک افتاده بودم تا من را برای لمس تابوتش فرصت دهند.

اگر از این روز و اسراش بنویسم که خود تمام خواهم شد! و چون خود قیود زندگی را بر تمام وجود پذیرفته ام تا بمانم و همچون کلاغ در مقابل " عقاب "۵ خانلری!! چگونه می توانم اراده کنم که دو نقیض را کنار هم داشته باشم.؟!! همین اشارتها کافی است. دو قطره اشک نیز که با سماجت مانع از غلتیدنشان شدم هم کفایت کرد. حقارت همین است. چیز دیگری نیست در عالم دوستی که مادرم خوب توصیف می کرد این لحظات روح آدمیزاد را : آدمیزاد شیر خام خورده پسر!! خاک زمین سرده ، زود خاطره هامون یخ میکنه پسر!!!

پی نوشتها :

۱- سیمیتقو / مبارز مسلح کرد کهتوسط ارتش رضا خان با ترفندی خاص کشته شد و غائله او نیز سر آمد.

۲- نیکوس کازانتزاکیس / نویسنده شهیر یونانی. خالق آثاری چون مسیح باز مصلوب / برادر کشی.

۳ برادر کشی نام داستانی به قلم کازانتزاکیس.

۴- سلطان یعقوب / کوهی در نزدیکی نقده. محل آرامگاه اوراز دامنه های این کوه است.

۵- عقاب / شعری در مجادله کلاغ و عقاب بر سر زندگی و مرگ از آثار دکتر پرویزناتل خانلری.

صعود قلم ، دومین تجربه حضور من در جمع دوستان وبلاگ نویس کوهنورد بود. اول بار به بهانه نخستین نشست وبلاگ نویسان کوهنورد در پناهگاه کوهستانی پلنگچال و دیگر بار در صعودی بر بام ایران با عنوان صعود قلم.

قرار بر این نیست که تمام برنامه هایی را که تصمیم بر اجرای آن می گیریم را با موفقیت به پایان برسانیم. قرار بر این نیست که تمام برنامه هایمان بدون نقص و عیب باشد. در اکثر برنامه های کوه بویژه برنامه های بلند مدت ضعفهایی در فواصل اجرای برنامه به چشم می خورد. از ضعف سرپرستی گرفته تا عدم همانگی اعضای یک تیم و هزاران هزار ناهمانگی و نقص دیگر. هرچند که این ناهماهنگی ها و نقص ها کیفیت برنامه را تا حدودی کاهش می دهد اما هیچگاه باعث نمی شود تا زحمات و  تلاش این دوستان که برای اجرای چنین برنامه هایی وقت گذاشته اند نادیده گرفته شود.

قصد ندارم وارد حاشیه این برنامه و اتفاقاتی که باعث برخی ناراحتی ها و نارضایتی ها شد شوم. هر چند که دوست داشتم در مورد آنها بنویسم و پاسخ قانع کننده ای دریافت کنم. اما بنا به دلایلی از نوشتن آن منصرف شدم و فقط به رسم ادب چند خطی را به بهانه با هم بودن منتشر می کنم.

صعود وبلاگ نویسان کوهنورد به ارتفاعات دماوند حرفها و حدیثهای فراوانی را با خود به همراه دارد. حرفها و حدیثهایی که می شود تا مدتها بر روی آنها بحث و گفتگو کرد. حاشیه های این صعود باعث شد تا هدف اصلی برنامه " همدل و همراه بودن " اندکی نادیده گرفته شود. بی تجربگی و یا کم توانی تیم هماهنگی و سرپرستی باعث شد تا کل صعود و هدف آن زیر سوال رود. تصمیم گیری های عجولانه دوستان برای اجرای چنین برنامه ای باعث ناتمام ماندن برنامه و عدم صعود به قله شد. عدم قاطعیت در تصمیم گیری سرپرست باعث ایجاد برخی نارضایی ها در بین اعضاء تیم و منصرف شدن آنها از صعود شد. معمولا قبل از برنامه هدف از اجرای آن باید که مشخص شود اما هنوز هدف صعود وبلاگ نویسان کوهنورد به دماوند برای من مشخص نشده است. هنوز هم معتقدم و بر این عقیده پافشاری می کنم که نتایج یک نشست چند ساعته از یک صعود چند روزه به مراتب بیشتر و مطلوب تر است...

 حرف برای گفتن بسیار است اما دیگر نه حوصله ای برایم باقی مانده است و نه توانی برای نوشتن. این قلم را دیگر یارای همراهی نیست تا همه آنچه را که در طول این صعود بر دل ماند را بر روی سپیدی کاغد خط خطی کند.!

دیدار و آشنایی با دوستان خوب کوهنویس را به فال نیک می گیرم و امیدوارم در صعودها و نشستهای آتی شاهد حضور گرمشان باشم.

فراموش نکنیم این صعود می تواند تجربه خوبی باشد تا اشتباهاتمان را تا حد امکان کاهش دهیم و برنامه های بی نقصی را به مرحله اجرا برسانیم.

سپاسگذار دوستان خوبم : آنا فراهانی ، حامد حصاری ، علی مطلق و حمید وطن خواه هستم و خواهم بود چرا که اگر تلاشها و زحمات این دوستان نبود هرگز دور هم جمع شدن را تجربه ای نو نمی کردیم.

برنامه دماوند با همه کمی ها و کاستی ها به پایان رسید و آنچه برایمان باقی ماند دوستان خوبی بود از سرتاسر این سرزمین پهناور.

پ.ن : باز هم تاکید می کنم منتظر گزارش برنامه دوستان هستم بویژه خانم فراهانی که سرپرستی این صعود بر عهده ایشان بود. بعد از انتشار گزارش سرپرست بیشتر می توان در این زمینه به گفتگو پرداخت.

کوه ، کوه است ، هرجا که می خواهد باشد.

خلج ، امامزاده ابراهیم ، دماوند ، هیمالیا ، قره قروم! اینجا و هرجایی که فراتر از مغاک و دره باشد. فراخنای بلند این کوهها را فرقی نیست. همه جا زاویه خلوتی است از برای مرور رویاهای فردی. پناه سنگ کوه ، مجال اندکی است برای دست یافتن به آنچه که در واقعیت دست نیافتنی است. آنچه در حاشیه مانده است...! 

عباث !

پ.ن : در خصوص صعود دماوند فعلا سکوت می کنم. شاید نوشتم شاید هم فراموشش کردم. منتظر گزارش برنامه دیگر دوستان هستم. همین!