رفتن زیباتر است ، ماندن شکوهی ندارد ؛ آنهم پشت این سنگریزه های طلب. گیرم که ماندم و  بال بال زدم  ، توی خاک و خاطره ، توی گذشته. گیرم که بالم را هزار سال دیگر هم بسته نگه داشتم. بالهای بسته اما طعم اوج را کی خواهد چشید؟

می روم. باید رفت...

راستی اگر دیگر نیامدم ، یعنی که آتش گرفته ام ؛ یعنی که شعله ورم! یعنی سوختم ؛ یعنی خاکسترم را باد برده است. می روم اما هر جا که رسیدم ، پری به یادگار برایت خواهم گذاشت. می دانم این کمترین شرط جوانمردی است. بدرود رفیق روزهای بی قراری !

قرارمان اما در حوالی قاف ، پشت آشیانه ی سیمرغ ، آنجا که جز بال و پر سوخته ، نشانی ندارد......

گاه از سر اجبار و گاه از روی علاقه برای بدست آوردن تجربه هایی ارزشمند از زندگی سفر آغاز می کنی به ناکجا آبادترین گوشه های این سرزمین عزیز و خاموش! و من دیگر بار برای بدست آوردن تجربه ای نو از زندگی ، همین روزها عازم سفر خواهم بود. سفری طولانی و شاید سخت و دشوار.  دیدارمان باشد بعد از بازگشتم. اما گه گاهی اگر مجالی بود و حوصله ای از خاطرات این سفر در همین خانه ام ، برج سینا ! خواهم نوشت.

برای تک تک شما دوستان عزیز در تمامی مراحل زندگی آرزوی شادکامی و سربلندی دارم  و از تمام آنانی که این مدت همراهی ام کردند ، صمیمانه سپاسگذارم و از تمام آنانی که با نوشته هایم باعث رنجش خاطرشان شدم صادقانه عذرخواهی می کنم. امید که خطاهایم را بر من ببخشند.

کوتاهی ام در خداحافظی را بر من ببخشید.

با دوستی

احسان بشیرگنجی

ادامه در : آناپورنا

برج سینا : فقط و فقط امیدوارم به قول خودش : آناپورناهای زندگیش رو فتح کنه! همین.*

* این یک بند رو هم به حساب هر چیزی که دوست داشتین بذارید. دوست داشتین بنویسید حسادت یا چه می دونم هرچه دلتون خواست...

بررسی عکس های قله ی نانگاپاربات در منابع اینترنتی و در سایت هائی که به انعکاس اخبار کوه نوردی جهان می پردازند می تواند به روشنی گویای این نکته باشد که : قله ی نانگاپاربات دارای نشانه ای ثابت و بسیار مشخص ( یک نبشی فرو رفته در سنگ ) است: