این روزها ، یادم می آورد که همیشه را پنجه انداخته ام و آویخته ام ، نه به زندگی که به این زنده ماندن ، که به این هر روز مردن.
روزها می گذرد و من گذرنده بر همیشه این ایام هر روز بیش از دیروز و پیش از فردا و بیش از پیش ، فرصت را در قربانگاه بطالت مکررم سر می برم و قربانی می کنم و خود ، قربانی فرصت های از دست شده می شوم و باز فردا همین حدیث و همین نگاه و همین دست ها که باز تهی است. همیشه تهی است!